Lang geleden op de l.t.s. leerde ik onder andere dat het borgen van een moer een serieuze bezigheid is. Je kon bijvoorbeeld niet zomaar een moer op een moer op een moer op een moer draaien. Ogenschijnlijk zat die eerste moer, waar het omging, dan wel stevig vast, maar de laatste moer was niet geborgd. De oplossing van nog een moer en nog een moer was een schijnoplossing, een doodlopende weg. Nu zijn l.t.s.’ers natuurlijk niet te vergelijken met beleidsmakers met een universitaire opleiding politicologie of bestuurskunde, maar misschien valt er wel iets van hen te leren.

Neem nu de eeuwig durende discussie over kwaliteitsbeleid en kwaliteitsborging. Dat is in onze dichtgeregelde samenleving een sprekend voorbeeld geworden van een moer, nog een moer en nog een moer.

Je bedenkt eens iets. Kinderopvang bijvoorbeeld. Dat blijkt een schot in de roos. Er blijft wel één heel grote zorg. Namelijk die van je kinderen toevertrouwen aan een ander. Hoe zit dat dan met de kwaliteit? Die zorg is volgens mij meer een overheidszorg dan een zorg van ouders. Ouders zijn gedwongen mee te gaan in die overheidszorg. Tenminste in de zorgvraag, zoals de overheid die definieert en vooral het antwoord dat de overheid geeft: kwaliteit, kwaliteitscriteria en, last but not least, kwaliteitscontrole. Vertrouwen is mooi, maar controle is beter. Toch…?

De GGD-kantoren zijn belast met de controle van de kwaliteit van kinderopvang zoals die nu door scholen wordt verzorgd. Ze kijken naar hygiëne, veiligheid en pedagogisch klimaat. Maar dat kost de GGD’s veel, heel veel tijd. Ze krijgen hun controles niet af. Ongeruste ouders worden volgens de overheid nog ongeruster, enzovoorts.

Gelukkig hebben we dan nog het IWI, de Inspectie Werk en Inkomen, die toeziet op de controles van de GGD’s. Aan alles is gedacht. Eén op de tien kinderdagverblijven werd niet gecontroleerd, meldde het IWI. Dat zal nog wat worden. Zeker als we ons beseffen dat de GGD-controleurs alleen maar meer werk zullen krijgen aan de kinderdagverblijven. Een speciale werkgroep van deskundigen berekende in september nog dat nog 20.000 kinderen op de wachtlijst staan voor een plaatsje bij de buitenschoolse kinderopvang.

Mijn voorstel is de IWI te controleren. Hebben ze hun controles wel op de juiste wijze uitgevoerd? En zijn hun resultaten niet teveel gekleurd door Randstaddata? Zou zo maar kunnen. Dit is namelijk een ernstige zaak. Het gaat natuurlijk wel om de kwaliteit van de kinderopvang. Kwaliteit die we eisen omdat het niet om een hangoorkonijn gaat dat we even uitbesteden, maar om een bloedeigen kind! Dijksma, your country needs you!, draai er nog eens een moer bij, en nog een, en nog een, en nog een. Of… denk eerst eens na!

PS Het is geen toeval dat de woorden ‘beleid’ en ‘debiel’ uit precies dezelfde letters zijn oogebouwd.

Tags: kinderopvang, Kwaliteitsbeleid

Dit bericht is geplaatst op 25 oktober, 2007 in Blog. Volg reacties via RSS 2.0.